Бүгін – менің әкем Еркегали Рахмадиевті еске алу күні. Ол – ұлы композитор, жасаушы, ар-намысы мен қадір-қасиеті жоғары адам еді, ол үшін «ар-ождан» сөзі бос ұғым болған жоқ.

Біз шексіз махаббатта өстік, әкеміз бізді қатты еркелетті. Тек бізді ғана емес – барлық туыстарымызды, шәкірттерін, әртістерді де.

Әкем ауыр, аштыққа толы соғыс жылдарындағы балалық шақты бастан кешкен. Сондықтан біз оның көргенін сезініп қаламыз ба деп қатты қорқатын.

Ол үшін ең қымбат марапат – 11 жасында алған майданға көмегі үшін медаль болды.

Әкем сол кезеңде темекі шегуді үйренгенін еске алатын. Балаларды таңғы 4-те оятатын, оята алмаған жағдайда мұрындары мен ауыздарына насыбай салып, олар түшкіріп, жөтеліп оянатын. Содан кейін Балқаш көліне барып, мұздай суға түсіп, ау салатын.

Ол ашаршылықты, Голощекин террорын бастан өткерді. Тағдырында көптеген сынақтар болды, бірақ бұл оның білімге деген ұмтылысын тоқтата алмады. (Музыка оның қанында еді, менің атам Рахмади – сол кездің өзінде-ақ айтыстарда жеңіске жеткен ақын болған).

Біздің әкеміз әрдайым нағыз Адам болып қалды – жомарт, кеңпейіл, батыл, білімді, өте тапқыр. Ол адамдарды және өз Отанын сүйетін шынайы патриот еді. Мұның бәрі оның музыкасына да көрініс тапты.

Әке, сенімен қоштасқаныма 13 жыл болды 💔
Бірақ сен жәннаттасың деп білемін 🙏❤️

@ Няйля Рахмадиева